چارلز بوکوفسکی

همسایه کناریم غمگینم می کند. زن و شوهر صبح زود بیدار می شوند، می روند سر کار، عصر باز می گردند . یک پسر و یک دختر دارند. ساعت 9 شب، همه چراغهای خانه خاموش است. فردا صبح نیز زود بیدار می شوند، سر کار می روند، عصر باز می گردند، ساعت 9، خاموشی… همسایه کناریم غمگینم می کند…

…آدمهای خوبی هستند، دوستشان دارم. اما حس می کنم در حال غرق شدن اند، و نمی توانم کمکشان کنم. گذرانِ زندگی می کنند. بی خانمان نیستند. اما بهای گزافی می پردازند. گاهی در میانه روز به خانه شان می نگرم و خانه نگاهم می کند. خانه می گرید.. می توانم حس کنم.

کالبد این روح، غمگینم می‌کند. دخترک هر روز صبح بیدار می‌شود، می رود سرکار، عصر باز میگردد. یک جوانی از دست رفته و یک آینده‌ی پوچ دارد. فردا دوباره بیدار می‌شود می رود سرکار، برمیگردد، هق می‌زند، می‌خوابد و دوباره ….. کالبد قشنگی است دوستش دارم اما غرق شده‌است.. برایش غمگینم